بود آیا که به سامان شوم

مدتهاست دستم با نوشتن بیگانه ست و تنها در دنیای خودم حرف میزنم اما دلم پر میکشه برای همه ی اون سالهایی که دردهام لباس واژه‌ می‌پوشیدند و مرتب می‌نشستند بر تن کاغذ .... خسته م از روزگار از آدمها.... هر روز میترسم که مبادا این همون روز باشه که من از پا میفتم و اشتباه غیرقابل جبرانی میکنم ...دردها و افکارم ، آشفته و در نا به سامان ترین حالت خود هستند. پ.ن : دوست عزیز قدیمی ،خواننده دیرین بن بست،که برام شماره تماس گذاشتیدبسیار سپاسگزارم از لطفتون، خواهش میکنم نگران نباشید.لطفا بفرمایید چه زمانی میت